Tufë poezish nga poeti Emin Z. Emini

Emin Z. Emini

BREGU DHE ORA ME RËRË

unë jam bregu
i përjetshmi

përjetësisht numëroj grimcat e rërës
lutem për orën me rërë

përvdekshëm pres presën
pritjes time t’ia marrë kokën
kokën me thinja rëre

sahat e më parë të vijë ora

zoti im
jepi aq frymë
frymës së saj me qenie vale
xhamnajën e syve prapë të ma avullojë

perëndia me dorën prej hëne
shpirtgufuara shtrin mbi rrudhat e peizazhit tim
kaçurrelat e kaltra me hukamë deti

unë jam pritja e pavdekje
jam bregu

LIRIKA

tmerrësisht më ngjante me çdo vajzë të bukur
e bukura

poetët çmendurakë po ta takonin
do t’i digjnin pamëshirshëm të gjitha poezitë e dashurisë
do t’i braktisnin shkronjat e çdo alfabeti
sall të thurnin vargje
me bukurinë e saj

në grunajën e pakorrur të korrikut
se luftë qe
s’kishte mundësi që ajo të mos e kishte emrin
lirikë

një breshër plumbash të kalibrit 12.7
bukën ua shkrumboi kallinjve
poezinë me qenie njeriu e kuqëloi
dhemshëm

mos qofsha në lëkurën e poetëve
që lirika iu bëhet gjëmë

PËLCITJA

nji kokërr loti vjerrun
në galerinë e dhimbjeve
bebzës kputet

loti me frymë grueje
faqes bojëhurmë
gur rrokulliset
vuajtshëm

mbrenda lotit nji kokërr krype

e bardhë
symarrëse
veshun me vello të bardhë
kenja e ujtë deri në zhbamje dashnue

e pafrymë
shtrihet në qefinin bojëalli
endun në tezgjahun e prushit t’shpirtit

nudo kokrra e krypës

e vetmueme
në gropë t’fytit digjet në zjarrm
burri pëlcet n’vend të saj

TI

një grimcë drite mbi botë
diellin e reinkarnon

një pikë uji në pagur
etjen detit ia shuan

një deh fryme që ndan jetën nga vdekja

shkronjë bojëgjake e alfabetit
ditiramb i thur dashurisë

ti
që fshihesh në aromën e kamomiles
e blertë
hap portën

në shuplakat e duarve
shpirtin me sy bebeje