RRUGËTIMET E KËNGËS

Brahim AVDYLI

Nga Brahim AVDYLI

NË KONTEKSTIN E FJALËVE

1.

A po na liron
apo nuk na liron
izolimi i luftës biologjike,

me datën 11 maj
do të na i lëshojnë me hipoteza
pak frymëmarrjet

e virusi i Koronës qarkullon
jashtë kontekstit kohor,

e nuk e di
a do t`i shpëtojmë befas
dehjeve të lirisë

pa ndonjë sëmundje nervore…

2.

Mund të dalim
përtej pritave
me frikën e ngarkuar kalistrok,

kështu
do të dehemi
me diafragmën e pyetjeve
të pazgjithuara,

me gjoksin e fryer
të pritjeve

në kontekstin e fjalëve!

RRUGËTIMET E KËNGËS

1.

E kapa
pranverën e vargjeve
të këndoj

e çuditërisht u lëshua
përtej dhembjes sime!

Kënga lëshonte lotë
prej vargut tim
deri në mjekrrën e viteve!

2.

Nuk dëshiroj
që të më përloten të gjitha lulet
e lulëkuqet,

as Dielli të fshij sytë
pas shtëllungave te reve,

nuk desha të thyej
korpën e viteve

e fjalët të rreshin
nëpër vetëtima faji!…

3.

Tani
nuk mund t`i zë
stinët e përtrirjeve,

aromat e buzëqeshjeve
e fëmijtë e rritës,

më përlotet kënga
me mallin e filizave të mia,

nuk e di çka i shtyri
largë prej meje,

e u thyhen vargjet
në një këngë
me ultra zë-

oshëtimë
në hapësirë!…

I NGJAJ LAOKOONTIT

1.

Kështu
po mundohem
gjatë gjithë jetës,

e shoh veten
në përplasje
midis gjarpërinjëve,

kacafytem me ta
përpiqem
që të ngjallë përsëri
fjalët kokërr,

përgjigja e prerë
mungon gjithmonë
nga fjalët,

e nuk e di
si mund të dalësh
nga kafshimet e serta!…

2.

Gjarpërinjt
më kafshojnë
aty ku mund të kafshojnë,

tek unë
prirja për qëndresë
e gjeturia
mi qetëson pak dhembjet,

kallet etja e përhershme
e helmet
shtrojnë për vdekje
gjakun e pastërt,

prandaj bëj përpjekje
t`i këpus me duar
vëshimet e tyre mbi vërtetën

e vërteta ka ikur nga vetja
ka kaluar më tutje
e trishtuar
prapa shpresave të mia-

nuk mund të afrohet
te kjo përleshje
me të ligën e ferrit!…

3.

Nuk dorëzohem dot
para povave të përhershme,

gjarpërinjt e kohës
përpiqen që të më marrin
driten nga sytë
të ardhmen nga balli
e jetën nga trupi,

që të më bëjnë
më në fund
përmendore të ngrirë
nga helmi i ditëve!…

4.

Nuk janë miqtë
e baballarëve tanë
djemëve të djalit të parë të Polifemit
Ilirit tonë,

copa copa i ka rënë trupi në dhé
gjaku si gurrë
e drita e syve përtej botës,

ata që dinin të gënjejnë
gjithë helm të kafshojnë
e ta copëtojnë
të qenurit gjallë-

rrugën e ecjes në ardhmëri!

5.

Hadin e kanë vatër të tyre

mbretërinë
pavend të caktuar
të nëntokës,

nuk do të kesh ç`të bësh
me atë guri të ngrirë
plumb
mbi këmbët e tua,

vetëm nëse
drejtësia e perëndisë
e bën të veten!

6.

Ju, borealët e mi
të Atlantës së përmbysur
mija shekuj e mileniume
para Krishtit

përpiqeni të mësoni
tërë botën

e të mos jemi
Laokoont

në rrethin e parë
të rrotullimit
ndër kafshimet e paditurisë,

jemi flakë të Yjeve!

KONGLOMERATI
I THIRRJEVE TE HUAJA

1.

Pas gjashtëmijë vjetësh
zgjohen kur nuk e presim
konglomerati i thirrjeve të huaja,

ecë mu në zemër
të përpëlitjeve tona

e me anomalitë e bishave të harruara
derdhin ujë të pistë
në mes të Shqipes!

2.

Shqipja e jonë dridhet e tëra
me erën e korbave
anë e përtej kohërave!…

3.

A ka më tmerr
të priten me një cohë të kuqe
të ndarë nga flamuri

vrasësit më tmerrshëm
meduzat e vdekjes sonë
në mes të Tiranës!

4.

Disa që flasin shqip
lëkurën e hijenave
e mbajnë mbi supe,

hedhin copa pëlhure
të fjalëve të rreme

sikur kanë ku t`i fshehin
manitë e çmendura

për të plaçkitur
pak kaltërsi
në detin e dallgëve të vjetra!

5.

Kështu
bota del prej vetes-

nuk mund të përbijë
fëlliqësinë e korbave
mbi plagët e dhembjes

e mira
nuk ndodhet
në fjalorin e ditëve,

është tretur prapa Diellit
e klithë!

6.

Turpi ka rrjedhur
prej konglomerateve,

i shesin lirisht
të pavërtetat e tyre
në emër të engjujve

nëpër qiellin e mashtruar
të dhuntisë!…

7.

I vraftë Zoti i Madh
i drejtësisë së vlershme-

si mund të mashtrohen
kështu
ditët e bardha!

Tani
gjaku i mashtrimeve
u rrjedh nëpër damarë,

e nëpër thirrjet e huaja
i nderojnë kobet!

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.