POETI QË JEP VLERA

Fran Tanushi-poet

Fran Tanushi, është njëri ndër poetët e spikatur të fjalës poetike, po ashtu merret me pikëturë dhe shkrime dramatike. 

Nga poeti Fran Tanushi zgjodhëm këto  poezi.:

DARDANIA

emër i vjeter
shekujve të tërbuar
çmendurisht

nën gure muranash
fshehtesinë e historisë
tënde e ruan

me gishtat e gjymtyrëve
të sakatosura
vitet për në rilindje numron

dardania
dardhania
kopshti i edenit tim

Dardani – Prishtinë ..82

UN’ DHE ATA

kur kam lindur
me kanë thënë

nën ,,akordimin’’ e vajt tim
të tjerët qeshinin

un heshtë
kur të tjerët qajnë

duke u ngerthyer
në brendinë e botës sime

pra unë si për ,,inat’’
nuk qesh as nuk qajë

me ta … këndoj

TË PANDARIT E NDARË

un isha aty ku plaga
kurimin kërkonte

në motet e valosura
pa shpresë e trazim

sot kur të qet’uar jeni
me ,,lejoni’’ dhe mua qetësinë

po nuk duhem tjetër
mos brengoseni …

me hudheni tej purgatorit
ku drita e terri rrugët ndajnë

për ne …
të pandarit e ndarë

TY QË NUK TË KAM 
TAKUAR KURRË

Nëse me takon
ndonjeherë
ke për tu ,,pënduar
po më dashuron

ke për të vuajtur
një jetë të tërë
për mua
apo me mua

,,ruaju ’’ nga un’
djalli dhe engjulli
i mbeshtjellur
në lekurën e trupit
të njeriut

NOSTALXHI KAJAMISTE

Vrragë shtati
në plage zemre
tymon me vruallin
e zjarrit të katandisur

Skamlisë së drunjet
moteve në kapercyllë
nostalgjia djaloshare
tjetërsohet

Gotës plot me verë
nuhat aromën
e pikturimit
të portretit të saj

me zhytje thellësive
në gotën e mbushur
,,tallazeve oqeanike’’
pulëbardhën shpetoj

Pas zbrazjes së kupave,
pastroj djallezitë njerzore ,
mbi hapesirën e veprimit
dhe shpirtin e trazuar të poetit

ATA NUK NDALESHIN

kapercyllave të shtegtimit
mjegullnajave
plotë pusi

nderkëmbësave
mjellur me pabesinë
e mbarsimit të farës së brisht

sa herë ndaluan krushqit
hijeve mbi kroje
të gjakosura

velloja e nuserisë mbeti
pajë e bojatisur mbi plagët
e krushkut të ri dhënderr

kalorsit ecnin dhe ecnin
në karvanin e darsmoreve
të darsmës se gjate pritur

në dardani bëhët darsem
për besë
atje zëshem rrahin tupanat

VARGU IM

Edhe kur të ndrydh
në mëndje e belbezime
sa herë të përserisë

të perkdhel
dhe ’qafoj
si nëna femijën

me e mira mike
buzeve të mija me je
embelsirë për shpirt

të puth
të dashuroj
si me të bukurën dashnore

edhe e idhtë
edhe e vrazhdë
kur je

shpirterat i sheron
dhe helmon
,,meritoret’’

edhe ,,pse’’ trazohemi
ndonjehere
pa e lenduar shoqishojnë

ne të dy
bashk frymojmë
dhe gjakojmë

Shtegtimeve me kapercyllë
adresave të pluherosura
duke kërkuar NJERIUN

KUSH JE TI

që me dalgëdise
më trete
me larg se qe ,,meritoja’’

më shtyte
më tkurre
djal dhe femijë më bërë .

ti ëngjull
trullosur brigjeve të ujëvarave
ku shtojzo’vallet pushojnë

kush je ti
që lahesh lumit të rrëmbyer
në puthitjen e detit të valëzuar

luan dhe lodron me mua
dhe rreth meje
kalama i gjigandosur

herë të dua
herë të urrej
Ty dreq e djall

shënjeteria ime e djallezuar
Ti
bekim i vyrtytit HYJNOR

PORTRET NEN THJERZË

me shiqimin fiksues
mediton gjurmët
e një kohe të shkuar.

ngrite kokën moj
shiqimin nga drita
tutje ne horizont

rrezatimet hapin rrugë
jeta dritë kërkon
busollat gatiti mike

tik taket trokasin
zemrës se uritur
nga plasaritja e pritjeve

kalendarit të kohës se humbur
bri trasesë në rrugëtim
lule të fresketa çelin

e ardhmja akoma nuk ka ardhur
mike

KLITHMA E SHPIRTIT

Klithmë shpirti e fshehur në dhimbje
re të dendura e hijezuan diellin mbi krye
rrufe vetëtimash theri mes brinjëve
baltën e pistë zvarriten gjarpërinjët
Strukur mes dhimbjeve plagë e hapur
midis brinjve të fshehura kohët
përcjellin dritën e diellit
mbas dushkut të blirit t’moqem
Mbi germadhat ngrehinë e rrënuar
retë e fryera e zbrazen deshperimin
rreshqitas mbi moçalin e rreshëjeve të stinës
varkë e plasaritur vazhdon lunderimin 

PA TITULL

Se di se si sonte me lindi deshira
te shkruaj poezi
Si gjithe atyre qe ngarendin me ngut
te behen poet
Por meq frymezimi kahere
me kishte ikur gjetiu
Gjurmet e deshires (pa)dituria
i rrembeu Se di se sa bjeshke e detera me nguti
e shkreta i kaloj
Ne kerkim te adeses se humbur
ne sketerre
Ndersa une u mbeshtjella disi
ne levozhgen e time
Dhe ne enderr pashe
se si „gjeniu“lindi ne terr.

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.